یحیی بن حبش بن امیرک سهروردی که در سال ۵۴۹ ه. ق. در سهرورد از توابع زنجان به دنیا آمد و در سال ۵۸۷ ه. ق. به دستور سلطان صلاح الدین ایوبی به دست ملک الظاهر صاحب حلب پسر صلاح الدین در حلب به قتل رسید، آثار اصیل و ابتکاری از خود برجای گذاشت که پس از وی دانشمندان به بحث درباره آنها و شرح آن آثار پرداختند. سهروردی علی رغم آنکه به زمان شهادت بیش از سی و هشت سال نداشت، در روزگار خود در علوم حکمبه و فقه و اصول یگانه بود. اما در معتقدات أو عقاید مختلف ابراز می شد. برخی او را از صالحان و اهل کرامت می دانستند و گروهی حکم به الحاد و زندقه او می کردند. ابن خلکان می نویسد که بیشتر مردم او را ملحد و بی اعتقاد می شمردند، اما بعد از مرگ وی بر صلاح عقیدت وی شواهدی به دست آمد. سهروردی در مناظره مهارت فراوان داشت، چنانکه کسی نمی توانست با او برآید. مردی ادیب و شاعر و متفتن هم بود، به هرجا که می رفت، قدر می دید و بر صدر می نشست، چنانکه با گام تجرد به سیر بلاد....