در گفتگو از توسعه سیاسی طبعا باید میان فرجام با هدف و لوازم و شرایط نیل به آن تمیز داده شود. در این پژوهش ما فرجام با هدف توسعه سیاسی را به معنای گسترش مشارکت و رقابت گروههای اجتماعی در زندگی سیاسی گرفته ایم . چنین تعبیری البته تعبیر دلبخواهانه ای نیست، بلکه مبتنی بر تجربه تاریخی بسیاری از کشورهاست. برخی از کشورهای غربی در طی تحولات اجتماعی و سیاسی خود مستقیم به چنین فرجامی رسیدند. کشورهایی که مثل المان، ژاپن و اسپانیا از راه محافظه کارانه اصلاحات از بالا وارد جهان نو شدند، سرانجام پس از طی تجربه دولتهای راستگرای توتالیتر به سیاست و حکومت مشارکت آمیز و رقابت آمیز روی آوردند. از سوی دیگر اتحاد شوروی که از راه هر به توتالیتریسم پا به جهان نو گذاشت، نیز نهایتا کم و بیش به همین سو گرایش یافته است . البته تصویر ما از غایات توسعه سیاسی ممکن است....
هنوز نقلقولی از این کتاب ثبت نشده است. اگر جملهٔ ماندگاری از متن این کتاب در ذهنتان مانده، اولین نفر باشید.
افزودن جملهای از متن کتاب
دربارهٔ دکتر حسین بشیریه
«موانع توسعهٔ سیاسی در ایران» با این پرسش درگیر است که چرا تلاشهای پیدرپی برای گذار به نظامی سیاسی مبتنی بر مشارکت و رقابت، در ایران معاصر بارها ناکام مانده است. حسین بشیریه پاسخ را نه در یک عامل، که در درهمتنیدگی ساخت قدرت دولت، شکافهای اجتماعی و فرهنگ سیاسی جستوجو میکند.
بشیریه سالها استاد علوم سیاسی در دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران بود و نسلی از دانشجویان این رشته با کتابهای او درس خواندند. «جامعهشناسی سیاسی: نقش نیروهای…