دانلود مقاله سور سخن اثر کتایون مزدا پور

سور سخن نام رساله کوچکی به زبان پهلوی است (تفضلی، ۱۳۷۶: ۲۹۳؛ کتاب متن های پهلوی، ص ۱۵۵۱۵۹). نام سور سخن را دانشمند پارسی، شادروان جهانگیر تاوادیا، بر این قطعه نهاده و آن را برنام دیگری که در کتاب متن های پهلوی برای آن گزیده شده بود، ترجیح داده است: abar stayenidarih i sir afrin. این عبارت را، که برگرفته از متن پهلوی سور سخن است، می شود چنین به فارسی برگردانید: «آفرین در دعا >(۱) درباره ستودنی سور»؛ ولی چنین اسمی با تقطیع عبارت ها در جمله انطباق ندارد. چنان که این نام ها نشان می دهد، این قطعه سخنرانی و خطابه بر سر سفره سور و مهمانی است. بر این قطعه نام «ستایش درون (drin)» و نیز «مادیان آزادی /آبادی از یزدان» نیز نهاده شده است (تاوادیا: ۱۹۳۵: ۱۰).
واژه های «آفرین»، یعنی درود و ستایش»، و «سور»، یعنی «میهمانی و جشن»، در خود متن (ص ۱۵۵، س ۶) آمده است و از جهت خطابه بودن، سور سخن در ردیف ائوگمدنچا (تفضلی، ۱۳۷۶: ۶۳) قرار می گیرد، که آن نیز خطابه ای است در سوگواری. خلاف زبان نسبتأ و ظاهر جدید خود، سور سخن به گواهی اشاراتی که به القاب….