دانلود کتاب تاریخ واقعی‌و تاریخ روایی اثر دکتر ژاله آموزگار

اما در مورد تاریخ نویسی در ایران باستان، مطلب باید دیگری می یابد و پرسش دیگری مطرح می شود که آیا در ایران آن دوران تاریخ نویسی متداول بوده است؟ آیا نیاکان دور ما دارای تاریخ مدون بوده اند؟
گروهی را عقیده بر این است که ایرانیان تاریخ مدونی، آنچنان که در غرب معمول بوده است نداشته اند و نقل قول های تاریخی آن دوران همیشه از مورخان یونانی و بیزانسی و رومی و ارمنی و سریانی است. برای درست شکافتن این مطلب نخست باید به سنت شفاهی، سنتی معمول در سرزمین ما اشاره کرد که همیشه بر سنت کتابت غلبه داشته است. سنت حفظ سینه به سینه مطالب در طی سده ها و حتی هزارهها، لزوم ثبت آنها را در درجه اهمیت کمتری قرار داده است. حتی با وجود زیربنای مستحکم دینی و ادبی در این سرزمین، کتابت این گونه آثار نیز چندان مورد نظر نبوده است. ظاهرا تنها، اسناد دولتی، سیاسی و اقتصادی را در خور نگارش میدیدند و نشانه این مطلب، سنگنوشته ها، چرم نوشته ها، نامه ها و لوحه های حاوی این مطالب است، که خود گونهای تاریخ نویسی است. و زمان بسیار دراز گذشت تا کتاب اوستا، سند مهم دینی ایرانیان باستان که سدها سینه به سینه نگاهداری شده بود، در دوره ساسانی به نگارش درآید. ولی حتی پس از ثبت اوستا، باز هم موبدان هنگام اجرای مراسم دینی از حافظه خود کمک می گرفتند و به ندرت به اوستای مکتوب رجوع میکردند و در جای جای نوشته های پهلوی به برتری سنت گفتاری بر سنت نوشتاری اشاره شده است؟….