دانلود کتاب وصف گل سوری اثر منوچهر آتشی

هرچه عمر میگذرد و بیشتر از درون جهان عبور میکنی، مرز رنگ ها نازکتر و نازکتر میشود. ابتدا سایه روشن آمیختگی را که مثل پرهای گلوی قمری بنفش می زند، در حوالی مرزها حس میکنی، سپس این بنفش آبی سرشار از نریشه های سبز و سرخ و زرد و… رنگ اصلی دیدارهایت می شود. این آمیختگی و این رنگ جدید آیا در بیرون وجود دارد یا خاستگاهش در درون ست؟ به گمان من در هر دو جا. ما در ابتدای رشدمان همچنان که ابعاد را سطحی و طولی درک می کنیم و اندک اندک معنای «عمق» را متوجه می شویم، رنگ ها را هم یک دست – سیاه و سفید، سرخ و زرد و سبز و آبی خالص مثلا در می یابیم. شناخت ما تکه تکه و جدا از هم شکل می گیرد. سیاه سیاه است و سفید سفید. همچنان که خوب خوب است و بد، بد. ولی این نوع دیدن واقعی نیست، زیرا در واقع، هیچ چیز در بیرون آن جنان واقعی و مجزا وجود ندارد که ما بعد متوجهش بشویم و اگر هم داشته باشد فعلا با ما بیگانه است. در غیبت درون ما و بدون حضور ذهن ما، واقعیت بیرون….