دانلود کتاب سروش پیر مغان اثر کتایون مزداپور

شادروان ارباب شاه جمشید سروشیان یکی از واپسین مردان سرشناسی بود که یادگار فرهنگ غنی و سنتی دیرپای، در او همپای جهان بینی امروزین و نظرگاهی تازه گرد آمده بود. به پاس این تقارن فرخنده، که خود دستاورد مجموعه حوادث و شرایط زمان و مکان است، شخصیت گرانمایه او را باید یگانه شمرد. این یادگارنامه برای ارج نهادن به خاطره آن بزرگ شکل گرفته است و امید است که در زنده داشتن یاد عزیز او نقشی زند.
خاندان شادروان ارباب شاه جمشید، از چهار نسل نیاکان پدری، نامهای سروش، شهریار، خدابخش و جم را به یاد می آورند. می گویند که جم اصلا از یزد به کرمان مهاجرت کرده بوده است. تعیین تاریخ برای چنین روزگار کهنی متأسفانه میسر نیست. پسرش خدابخش، در سالهای پس از ۱۲۰۰ خورشیدی (نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی) در دوران ناصرالدین شاه قاجار، در بیرون از دروازه شهر و در گبرمحله کرمان، یعنی محله زرتشتیان که جامعه دینی زرتشتی از دیرباز مکلف به زیستن در آن بودند، به سر می برد و کار می کرد. وی خرده فروش بود و با زیرکی و کاردانی خاصی، دستاورد زندگانی با دشواری حاد، کالاهایی را به سوی جنوب، به جوپار و دهکده های مجاور می برد تا از عهده گذران زندگانی برآید و معیشت همسر زحمتکش و چهار پسرش را تأمین کند. در آن روزگار نامساعد، به عللی چون فقر و کمبود مراقبتهای بهداشتی به بقای کودکان امید….