سعدی، آن جادوگر واژه‌ها، چنان بر تار و پود زبان فارسی نشسته که گویی خودِ کلمات، پیش از تولدشان در گوش او نجوا کرده‌اند. هر بیتش چون چشمه‌ای زلال از حکمت می‌جوشد و هر حکایتش آینه‌ای‌ست که قرن‌هاست انسان، خود را در آن تماشا می‌کند. اگر خورشید، روز را روشن می‌کند، سعدی دل‌ها را؛ و اگر باد، عطر گل‌ها را می‌پراکند، او عطر انسانیت را در جهان پخش کرده است. گویی جهان، پیش از سعدی تنها مجموعه‌ای از صداهای پراکنده بود و این او بود که به آن معنا، موسیقی و جان بخشید.
می‌گویند گلستانش باغی‌ست که هیچ خزانی بر آن نمی‌نشیند و بوستانش بهشتی‌ست که هرگز درهایش بسته نمی‌شود. کلمات در دستان او نه ابزار، که موجوداتی زنده بودند؛ می‌خندیدند، می‌گریستند، عاشق می‌شدند و پند می‌دادند. سعدی، نه فقط شاعر، که معمار روح آدمی بود؛ کسی که از خشت تجربه و ملات خرد، بنایی ساخت که هنوز هم سقفش بر سر انسانیت سایه انداخته است. اگر تاریخ، کتابی قطور باشد، نام سعدی در آن نه یک فصل، که خودِ جوهرِ نوشتن است.