موضوع نقلقول
جملههای ماندگار دربارهٔ زندگی
۱۱ نقلقول
کارل یونگِ روانشناس میگوید : «تا زمانی که ناخودآگاه را به خودآگاه تبدیل نکنید، زندگی شما را هدایت خواهد کرد و اتفاقات رخداده را سرنوشت قلمداد میکنید».
اینجا بعضیها زندگی نمیکنند، مسابقه ی دو گذاشتهاند،
میخواهند به هدفی که در افق دور دست است برسند
و در حالیکه نفسشان به شماره افتاده
میدوند و زیباییهای اطراف خود را نمیبینند؛
آن وقت روزی میرسد که پیر و فرسوده هستند
و دیگر رسیدن و نرسیدن به هدف برایشان بی تفاوت است...
شوپنهاور گفته یک زنِ خیلی جذاب مثل یک مردِ خیلی باهوش سرنوشتی جز تنها زندگی کردن ندارد. چون دیگران از حسادت کور میشوند و علاقـهای به فردی که سـرآمـدِ آنها باشد، ندارند. به همین دلیل این افراد هرگز دوست صمیمیِ همجنس ندارند.
دقایقی در زندگی هست
که دلت برای کسی آنقدر تنگ میشود
که میخواهی او را از رویاهایت بیرون بکشی
و در دنیای واقعی بغلش کنی ...
میخواهم بدانم که
راستی راستی زندگی یعنی
اینکه توی یک تکه جا،
هی بروی و برگردی،
تا پیر بشوی و دیگر هیچ؟!
یا اینکه طور دیگری هم
توی دنیا میشود زندگی کرد؟
هیچ یک از شرایطی که در زندگی با آن روبرو میشوید تصادفی نیست.
هر موقعیت با هدفِ سوق دادنِ شما به سطح بالاتری از آگاهی ایجاد میشود
و کارِ شما فقط این است که حقیقت را دریابید و سهمی را که هر رویداد میتواند در زندگیتان داشته باشد، کشف کنید.
با همه سرخوردگیهایی که در زندگی هست خیلی لذتبخش است که آدم بتواند فکرش را روی شخصیتهایی والا، احساسهایی پاک و چشماندازهای پر از خوشبختی متمرکز کند.
به همین سادگی آدم اسیر می شود و هیچ کاری هم نمی شود کرد. نباید هرگز به زنان و مردان عاشق خندید. همین جوری دوتا نگاه در هم گره می خورد و آدم دیگر نمی تواند در بدن خودش زندگی کند ، می خواهد پر بکشد .
این زندگی چیزهای زیادی به من بدهکار است، اما مهمترینش یک جوانیِ بدون رنج و نگرانی در یک سرزمین آرام است...
نتیجه این سیکل معیوب و تکراری که دائما داره تکرار میشه رو ما به بهای زندگی و جوونیمون پس دادیم و باعث شد که عمیقا با این جمله از "سارتر" همزادپنداری کنیم؛
من اصلاً نفهمیدم جوانی یعنی چه؟
یک راست از کودکی به سن کهولت رسیدم...
گفت: مرا یادت هست ؟
دویدم و در راه فکر کردم من چه یادی دارم، چرا یادم به وسعت همه تاریخ است؟ و چرا آدمها در یاد من زندگی میکنند و من در یاد هیچکس نیستم.
بزرگترین خیانت را خودمان به خودمان کردیم؛ وقتی که باور کردیم زندگی، ارزشِ این همه دویدن را دارد.