محمدعلی ناظری

می‌خواهم بدانم که
راستی راستی زندگی یعنی
اینکه توی یک تکه جا،
هی بروی و برگردی،
تا پیر بشوی و دیگر هیچ؟!
یا اینکه طور دیگری هم
توی دنیا می‌شود زندگی کرد؟

بخشیده‌ام،
شما هم اگر بخواهید می‌توانید ببخشید؛
آدم زمین نیست که بتواند بار همه این تلخی‌ها را به دوش بکشد.

اما،
دلیلی نبود که برای اشک‌هامون خجالت بکشیم،
چون اشک‌ها شاهد شجاعتمون بودن،
شجاعت تحمل دردهامون.

خاطراتی که آدم‌هایش رفته‌اند دردناکند،
ولی خاطراتی که آدم‌هایش حضور دارند
اما شبیه گذشته نیستند به مراتب دردناک‌ترند.

از آدم‌ها بُت نسازید این خیانت است!
هم به خودتان، هم به خودشان!
خدایی می‌شوند که خدایی کردن نمی‌دانند...
و شما در آخر، می‌شوید سر تا پا کافر خدای خود ساخته!

صورتم را به شانه اش گذاشتم و گفتم: دوست دارم ماه من و تو همیشه پشت ابر بماند و هیچکس از عشق ما باخبر نشود.
آدم ها حسودند
زمان بخیل است
و دنیا عاشق کش است...

دگر کشور آباد بیند به خواب

که دارد دل اهل کشور خراب

نقل است که کسی سفری خواست رفت. حاتم را گفت: مرا وصیتی کن. گفت: اگر یارخواهی تو را خدای بس، و اگر همراه خواهی کرام الکاتبین بس، اگر عبرت خواهی تو را دنیا بس، و اگر مونس خواهی قرآن بس، و اگر کار خواهی عبادت خدای تو را بس، و اگر وعظ خواهی تو را مرگ بس، و اگر این که یاد کردم تو را بسنده نیست دوزخ تو را بس.

و گفت: به صحرا شدم عشق باریده بود. و زمین تر شده بود. چنان که پای مرد به گلزار فرو شود، پای من به عشق فرو میشد.

و استاد بوعلی می‌گوید درخت خودروست که کسی او را نپرورده باشد، برگ بیارد ولیکن بار نیارد و اگر برگ بیارد بی مزه آرد.
مرد نیز همچنین باشد چون او را استاد نبوده باشد از او هیچ چیز نیاید.