موضوع نقلقول
جملههای ماندگار دربارهٔ انسان
۱۴ نقلقول
روشنفکری، نه فلسفه است، نه علم، نه فقه، و نه ادب و هنر، بلکه در یک کلمه، "علم هدایت" است، و نوعی "علم نبوت"، که نه چون فلسفه ذهنیتسازی است، و نه چون علم، نقش صورت اشیا و روابطشان است که در ذهن آنچنان که هستند، بلکه علم "شدن" است، و خبر دادن از "راه"، که از "خودآگاهی وجودی"ی آدمی سرچشمه میگیرد، و بنابراین، در ذات خود "دعوت" را به همراه دارد، و بنابراین، "مسئولیت" را...
روشنفکر کیست؟
روشنفکر، در یک کلمه، کسی است که نسبت به "وضع انسانی" خودش در زمان و مکان تاریخی و اجتماعیای که در آن است خودآگاهی دارد، و این "خودآگاهی" جبراً و ضرورتاً به او احساس یک مسئولیت بخشیده است
بزرگترین راه نجات مسلمانها و مردم و انسانها و تودهها، نجات دادن خود اسلام است از زندان یک گروه مشخصی که آگاه یا ناآگاه، به "قدرت زمان" و "طبقهی حاکمه" و به هر حال "پول" وابسته است.
تا وقتی که "دین" از "پول" تغذیه کند، مسلماً خادم پول است، خادم مردم نیست، و مردم را به صورت "رعیت" دین نگاه میدارد (یعنی عوام)، نه نجاتیافتهی دین!
قرآن در عین حال که معترف است جامعه بر اساس قوانین لایتغیر استوار است، مسئولیت انسان را هم نفی نکرده است و انسان در این مکتب مسئول است که سنتها را درست بشناسد و بر طریق تکامل جامعه آن سنتها را اصلاح نماید.
به چه وسیله؟ به وسیلهی علم خودش...
هر موجودی در طبیعت «آنچنان است که باید باشد» و تنها انسان است که هرگز آنچنان که باید باشد نیست.
آدمی هرچه روح می گیرد و هرچه از آن که «هست» فاصله می یابد، از آنکه «باید باشد» نیز دورتر می شود و این است که هرکه متعالی تر است، از وحشت ابتذال هراسناکتر است و از بودن خویش ناخوشنودتر و این است فرق میان انسان و حیوان!
اکنون شهیدان کارشان را به پایان رساندهاند، و ما شب شام غریبان میگیریم، و پایاناش را اعلام میکنیم.
و میبینی چگونه در جامهی گریستن بر حسین، و عشق به حسین، با یزید همدست و همداستانیم؟ او که میخواست این داستان به پایان برسد.
چه هوشیارانه دگرگون کردهاند پیام حسین را و یاران بزرگ و عزیز و جاویدش را، پیامی که خطاب به همهی انسانها است.
هرگاه انسان، با تمام وجود چیزی را بخواهد،
تمام جهان، در جهت تحقق خواسته اش؛
او را یاری خواهند کرد.
کسی چه میداند من چقدر تلاش کردهام که روحم زیبا بماند وقتی جهان پر از رنج بود؟ زیرا در میان ویرانی و رنج وظیفهی انسان این است که قلبش را به زشتی نسپارد.
دیشب به خودم گفتم: شعور یک گیاه در وسط زمستان، از تابستان گذشته نمیآید، از بهاری میآید که فرا میرسد.
گیاه به روزهایى که رفته، نمیاندیشد، به روزهایى میاندیشد که میآید، اگر گیاهان یقین دارند که بهار خواهد آمد، چرا ما انسان ها باور نداریم که روزی خواهیم توانست به هر آنچه میخواهیم، دست یابیم؟
فرافکنی، نسبت دادنِ خصایلی است به سایرین که میکوشیم در خودمان سرکوب سازیم.
مثلاً آدمی که خیلی خسیس است، همهی مردم را پولدوست میخواند
و کسی که مدام در فکرِ مسائلِ جنسی است،
بیش از همه از شهوترانیِ دیگران به خشم میآید.
انسانهای بزرگ راجع به ایدهها صحبت میکنند
انسانهای متوسط راجع به اتفاقات
و انسانهای کوچک در مورد افراد ...!
پرسید اینطور که پیداست شما آدم کم حرف و سربهتویی هستید و نظرم را خواست و من در جوابش گفتم: علّتش این است که هیچوقت چیز مهمی ندارم که بگویم در این صورت خاموش میمانم.
یک انسان بیشتر به وسیلهٔ چیزهایی که نمیگوید انسان است تا به وسیلهٔ چیزهایی که میگوید.
اما هیچکس به او شَباهتی نداشت
هیچ آدمی نبود که چهرهای استخوانی
و ظریف داشته باشد، حرفهایی بزند
که از دیگران هم شنیده باشم، وقتی میخَندد
چانهاش کمی جمع شود و دِلم براش ضعف
برود. هیچکس.. گفتم ای وای مگر میشود آدم بیخود و بیجهت اسیرِ دوتا چشم بشود؟
پس کجاست؟!
هیچ آدمی آدم دیگری نیست، عمر باختهها عاشق عمر دیگران میشوند، همانجور که خودشان قربانی شدهاند دیگران را هم نابود میکنند،
با حرفهای قشنگ
وعدههای فریبنده
سلیقههای یکنواخت
زبان بازی، زبان بازی، زبان بازی
و همهاش دروغ،
ظاهر دروغ، خوشگلیهای دروغ ...