موضوع نقلقول
جملههای ماندگار دربارهٔ عشق
۱۳ نقلقول
به جهان خرّم از آنم که جهان خرّم از اوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست
الا یا ایّها السّاقی ادر کأسا و ناولها
که عشق آسان نمود اوّل ولی افتاد مشکلها
اکنون شهیدان کارشان را به پایان رساندهاند، و ما شب شام غریبان میگیریم، و پایاناش را اعلام میکنیم.
و میبینی چگونه در جامهی گریستن بر حسین، و عشق به حسین، با یزید همدست و همداستانیم؟ او که میخواست این داستان به پایان برسد.
چه هوشیارانه دگرگون کردهاند پیام حسین را و یاران بزرگ و عزیز و جاویدش را، پیامی که خطاب به همهی انسانها است.
شازده کوچولو: وفاداری یعنی چی؟
روباه: یعنی اگه تو سیارت یک گل دیگه بود،
تو عاشق گل خودت باشی...
حتی یک لحظه از یاد چشمهای لیلی و نگاه او نمیتوانستم فارغ شوم و به هر طرف میغلتیدم و به هر چیزی سعی میکردم فکر کنم، چشمهای سیاه او را روشنتر از آنکه واقعاً در برابرم باشد میدیدم.
شب، باز توی پشهبند چشمهای لیلی به سراغم آمدند. عصر دیگر او را ندیده بودم. ولی چشمها و نگاه نوازشگرش آنجا بودند.
نمیدانم چه مدت گذشت. ناگهان فکر عجیبی تمام مغزم را فراگرفت: «خدایا، نکند عاشق لیلی شده باشم!
من یک روز گرم تابستان، دقیقاً یک سیزده مرداد، حدود ساعت سه و ربع کم بعد از ظهر عاشق شدم.
تلخیها و زهر هجری که چشیدم بارها مرا به این فکر انداخت که اگر یک دوازدهم یا یک چهاردهم مرداد بود، شاید اینطور نمیشد.
صورتم را به شانه اش گذاشتم و گفتم: دوست دارم ماه من و تو همیشه پشت ابر بماند و هیچکس از عشق ما باخبر نشود.
آدم ها حسودند
زمان بخیل است
و دنیا عاشق کش است...
و گفت: به صحرا شدم عشق باریده بود. و زمین تر شده بود. چنان که پای مرد به گلزار فرو شود، پای من به عشق فرو میشد.
به او گفتم که عشق را باید با تمام گستردگیاش پذیرفت، تنها در جسم نمیتوان پیداش کرد، بلکه در جسم و روح و هوا.
در آینه، در خواب، در نفسکشیدنها انگار به ریه میرود، و آدم مدام احساس میکند که دارد بزرگ میشود
صورتم را به شانه اش گذاشتم و گفتم : دوست دارم ماه من و تو همیشه پشت ابر بماند و هیچکس از عشق ما باخبر نشود
آدم ها حسودند زمان بخیل است
و دنیا عاشق کش است ...!
هیچ آدمی آدم دیگری نیست، عمر باختهها عاشق عمر دیگران میشوند، همانجور که خودشان قربانی شدهاند دیگران را هم نابود میکنند،
با حرفهای قشنگ
وعدههای فریبنده
سلیقههای یکنواخت
زبان بازی، زبان بازی، زبان بازی
و همهاش دروغ،
ظاهر دروغ، خوشگلیهای دروغ ...
بچه که بودم خیال میکردم همه چیز مال من است، دنیا را آفریدهاند که من سرگرم باشم، آسمان، زمین، پدر، مادر، درختها، اسبها، کالسکه و حتی آن گنجشکها برای سرگرمی من به وجود آمدهاند.بعدها یکی یکی همهچیز را ازم گرفتند. مایعی در رگهام جاری بود که میگفت این مال شما نیست، راحت باشید. پسری که عاشق کبوترها و خرگوشها بود، خودش را به درختی دار زد. چرا؟ مادر گفت بماند برای بعد. کاش تولد من هم میماند برای بعد، به کجای دنیا بر میخورد؟
به همین سادگی آدم اسیر می شود و هیچ کاری هم نمی شود کرد. نباید هرگز به زنان و مردان عاشق خندید. همین جوری دوتا نگاه در هم گره می خورد و آدم دیگر نمی تواند در بدن خودش زندگی کند ، می خواهد پر بکشد .